Hai cousas que non se poden explicar con palabras. E o que significa o Deportivo para moitas persoas é unha delas.
O Dépor non é simplemente un equipo de fútbol. É a camiseta que nos regalaron de pequenos. É o pai que nos levou por primeira vez a Riazor. É o avó que nos contou as historias dos grandes equipos. É aquela bufanda gardada nun caixón. É un abrazo cun descoñecido despois dun gol. É unha bágoa nun descenso e unha garganta rota celebrando un ascenso.
O Dépor é memoria. É familia. É barrio. É cidade.
Por iso doe cando a súa propia xente sente que non é escoitada.
O debate sobre Maratón Inferior pode parecer, desde fóra, unha cuestión sobre unha bancada, unhas localidades ou unha organización do estadio. Pero para moitas persoas é moito máis que iso.
Porque detrás de cada asento hai unha historia.
Hai persoas que levan décadas ocupando ese lugar. Hai grupos de amigos que medraron xuntos en Riazor. Hai familias que comparten bancada desde hai anos. Hai xente que, mesmo nos peores momentos, continuou pagando o seu abono e viaxando para seguir ao equipo.
Cando o Dépor baixou aos infernos, cando parecía que todo se derrubaba, esa xente quedou.
Quedou cando era fácil marchar.
Quedou cando Riazor xa non estaba cheo de noites europeas nin de grandes partidos.
Quedou porque o Dépor non era unha inversión.
Era a súa vida.
E agora que o equipo volve estar onde todos soñabamos, sería unha mágoa que precisamente neste momento se abrira unha fenda entre o club e unha parte da súa afección.
Non creo que isto teña que ir de quen ten razón.
Non creo que teña que haber vencedores nin vencidos.
Creo que ten que haber diálogo.
Porque o Deportivo ten unha propiedade, ten profesionais, ten xogadores, ten empregados e ten unha estrutura. Pero tamén ten algo que ningún contrato pode comprar: unha afección que leva décadas facendo do Deportivo algo moito máis grande ca un club.
E esa afección merece ser escoitada.
Tamén creo que a afección debe saber escoitar. Que hai normas que cumprir, que hai que respectar e que calquera reivindicación debe facerse sempre desde o civismo e o respecto.
Pero falar non significa ceder.
Escoitar non significa dar a razón.
Escoitar significa entender.
E quizais agora o que máis necesita o Deportivo sexa precisamente iso: entenderse.
Entender que detrás dunha protesta hai sentimentos.
Entender que detrás dunha pancarta hai persoas. Entender que detrás de Maratón Inferior hai moitos anos de historia.
E entender, sobre todo, que a xente que protesta non ten por que querer menos ao Dépor.
Moitas veces protesta precisamente porque o quere demasiado.
Porque hai amores que non son tranquilos.
Hai amores que doen.
E o amor polo Dépor é deses.
Eu só lle pediría unha cousa a todas as partes: que non deixemos que unha diferenza acabe rompendo algo que tardamos décadas en construír.
Que non permitamos que a bancada se converta nunha fronte. Que Riazor non sexa un lugar de división.
Que volva ser o que sempre foi: unha casa.
A casa do deportivismo.
Agora que volvemos a Primeira, agora que recuperamos unha ilusión que parecía perdida, temos unha oportunidade enorme.
A de volver mirar todos na mesma dirección.
Club e afección.
Xuntos.
Porque o Dépor necesita dunha gran propiedade, de grandes xogadores e dunha boa xestión.
Pero necesita tamén a súa xente.
Necesita ese neno que chega a Riazor coa camiseta demasiado grande.
Necesita a esa persoa que leva cincuenta anos no mesmo asento.
Necesita a quen viaxa miles de quilómetros.
Necesita a quen canta cando todo vai ben e, sobre todo, cando todo vai mal.
Necesita a todos.
Porque o Deportivo non se explica só co fútbol.
Explícase coa emoción.
Explícase coa memoria.
Explícase coa xente.
E hai algo que deberiamos lembrar sempre: O Dépor pode ter propietarios, pero o deportivismo ten corazón.
E ese corazón latexa en Riazor.
Non o deixemos parar.